Η ανακύκλωση της ιστορικά χαμένης ευκαιρίας για αναγέννηση του: «Νους υγιής εν σώματι υγιεί»
Tου Αντώνη Κεραμιδά
Ολο και πιο συχνά τελικά να διαβάζουμε στον τύπο και σε διάφορα ξένα περιοδικά τα διαχρονικά ωφέλη της σωματικής άσκησης στον σύγχρονο άνθρωπο.Άρθρο από το Βήμα στις 02/12 αναφέρει ότι έρευνα στη Σουηδία, στην οποία πήραν μέρος πάνω από ένα εκατομμύριο άνδρες, επιβεβαίωσε το σοφό αρχαίο ελληνικό ρητό, σύμφωνα με το οποίο η νοητική και η σωματική υγεία είναι αλληλένδετες, το κλασσικό δηλαδή: «Νους υγιής εν σώματι υγιεί». Και μάλιστα, πολλοί εξ αυτών οι οποίοι εμφάνιζαν το καλύτερο επίπεδο καρδιαγγειακής υγείας παρουσίαζαν και τα υψηλότερα επίπεδα νοημοσύνης, βελτιωμένη απόδοση σε διάφορα γνωστικά τεστ και καλύτερες επιδόσεις στα θέματα εκπαίδευσης.
Η εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» στις 29/12 σε σχετικό της δημοσίευμα αναφέρει σε άρθρο – έρευνα από την Περούτζα της Ιταλίας και το Πανεπιστημιακό Κέντρο Διεπιστημονικής Έρευνας για την Κινητική Δραστηριότητα:
«Νικήστε τις αρρώστιες με γυμναστική και σπορ. Η φυσική άσκηση όχι μόνο προλαμβάνει, αλλά και θεραπεύει. Ειδικοί μάς καλούν να πούμε αντίο στα φάρμακα και να νικήσουμε τον διαβήτη, το έμφραγμα, την παχυσαρκία, ακόμη και την κατάθλιψη, με τη γυμναστική και τον αθλητισμό».
Δύο χώρες λοιπόν από δύο «άκρες» της Ευρώπης έρχονται να μας θυμίσουν αυτό που κάποτε σε αυτόν τον όμορφο τόπο κυριαρχούσε ως προτεραιότητα, ως προϋπόθεση για κάθε πετυχημένο σωματικό και πνευματικό έργο και ως βάση ευδαιμονίας. Το «Μέτρον Άριστον» του Κλεόβουλου και η «Μεσότητα» του Αριστοτέλη δεν θα μπορούσαν ποτέ να αποτελούν προσδιορισμοί Αρετής, απουσία του «Νους υγιής εν σώματι υγιεί» (Ισορροπία άσκησης και πνεύματος).
Φυσικά, για πολλούς που γνωρίζουν τα ευεργετικά οφέλη της σωματικής άσκησης όταν αυτά είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένου τρόπου ζωής, δεν αποτελούν έκπληξη τα δημοσιεύματα των παραπάνω ερευνών.
Η Πατρίδα μας είχε την ευκαιρία της να κινητοποιήσει τον νεοέλληνα προς μια τέτοια κατεύθυνση, αυτής της υιοθέτησης εκ νέου του αρχαίου μας ρητού, θέτοντας υπό νέα φιλοσοφία τον τρόπο και στάση ζωής του, μέσω ενός αντίστοιχου «Στρατηγικού Σχεδίου Δημόσιας Υγείας», αλλά δεν το έπραξε ποτέ. Η ιστορική αυτή δυνατότητα με αφορμή την διοργάνωση ενός μέγιστου αθλητικού θεσμού όπως είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες, χάθηκε για πάντα.
Το 2004 η χώρα μας είχε την τιμή (;) να διοργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες «Αθήνα 2004», δηλαδή, το κορυφαίο αθλητικό γεγονός που πραγματοποιείται κάθε τέσσερα χρόνια. Θα περίμενε κάποιος έπειτα από το σημαντικό αυτό γεγονός, ο αθλητισμός με την ευρύτερη έννοια στην πατρίδα μας να αποκόμιζε τα ανάλογα οφέλη από μια τέτοια φαντασμαγορική διοργάνωση με διαφημιστικές για τον αθλητισμό προεκτάσεις.
Κι όμως, τα μόνα οφέλη που υπήρξαν, αφορούσαν διάφορες πολυεθνικές εταιρίες οι οποίες μέσα σε ένα «χορό» εκατομμυρίων συνέχιζαν να κερδίζουν και μετά τους αγώνες και καλά έκαναν, αφού αυτή ήταν η δουλειά τους. Ο κύριος στόχος (έτσι νομίζαμε εμείς) δηλαδή η ανάδειξη του αθλητισμού, του Ολυμπιακού πνεύματος, του «Ευ αγωνίζεσθαι», της υγείας και διαφόρων άλλων παρελκόμενων του μεγαλύτερου αθλητικού γεγονότος, δεν επιτεύχθηκε ποτέ.
Θα περίμενε κανείς μετά το πέρας των αγώνων, τα γυμναστήρια και γήπεδα των αθλητικών συλλόγων όλων των αθλημάτων να γεμίσουν από μικρά παιδιά μιμούμενα τα κατορθώματα των Ελλήνων και όχι μόνον πρωταθλητών, που παρήλαυναν από τις οθόνες μας και τους καμαρώναμε ζωντανά στα πανάκριβα στάδια και αίθουσες που χτίστηκαν για τον σκοπό αυτόν.
Θα περίμενε κανείς, τα όμορφα και γυμνασμένα σώματα των αθλητών και ολυμπιονικών να αποτελέσουν κίνητρο για έναν υγιεινό τρόπο ζωής για πολλούς ανθρώπους, ακόμη και απόμακρους - διστακτικούς προς τον αθλητισμό.
Θα περίμενε κανείς μια νέα - επαναστατική αθλητική σχολική παιδεία και στάση ζωής με επιπρόσθετες ώρες στο σχολικό πρόγραμμα της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του μαθήματος της Φυσικής Αγωγής, με στόχο αυτή η Αγωγή να ακολουθεί τον άνθρωπο ως την ενηλικίωση.
Θα περίμενε κανείς μετά το πέρας των αγώνων την ουσιαστική αναβάθμιση του θεσμού των Αθλητικών Σχολείων, ώστε να αποτελέσει σημαντικό σκαλοπάτι και αναπόσπαστο κρίκο της αλυσίδας του πρωταθλητισμού.
Όποιος και αν περίμενε λοιπόν, έκανε λάθος. Η χώρα μας, αν και πέτυχε διοργανωτικά όπως λέγεται, αποδείχτηκε ανίκανη να διαχειριστεί ουσιαστικά τους αγώνες και να εκμεταλλευτεί - προβάλει τα οφέλη που απορρέουν από ένα τέτοιο σημαντικό «αθλητικό» γεγονός, αφού οι προτεραιότητες ήθελαν το κύριο βάρος όποιου οφέλους, να αφορά προϊόντα εταιριών που έδραξαν την ευκαιρία εκείνη την περίοδο.
Όχι μόνον ως χώρα δεν αποκομίσαμε οφέλη από το «πνεύμα του Ολυμπισμού» αλλά υποβαθμίσαμε και την ίδια την έννοια.
Τα γυμναστήρια και στάδια των αθλημάτων τραβούν από τότε απελπιστικά τον κατήφορο όσον αφορά των αριθμό των παιδιών που γυμνάζονται.
Το μάθημα της Φυσικής Αγωγής στο σχολικό πρόγραμμα παραμένει απελπιστικά υποβαθμισμένο ενώ αυτό της Ολυμπιακής Παιδείας, η θέσπιση του οποίου έδειχνε ότι διδαχτήκαμε κάτι, καταργήθηκε πλήρως.
Όσον αφορά τη στάση ζωής του νεοέλληνα προς την άσκηση και τις διατροφικές συνήθειες, η εικόνα του είναι απογοητευτική…
Οι συνεχείς και ραγδαίες μεταβολές που συντελούνται στο κοινωνικό περιβάλλον (πράγμα φυσικά που επηρεάζει την απόφαση για ενασχόληση ή όχι με τον αθλητισμό) μας βρήκαν στη κυριολεξία ανέτοιμους να εναρμονιστούμε (ως δείγμα έλλειψης στρατηγικής και τεχνογνωσίας) και να προσαρμοστούμε σε νέα δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί στην Ευρώπη αλλά και στον τόπο μας αναφορικά με τον αθλητισμό, τη Φυσική Αγωγή και όχι μόνον.
Σήμερα, πεντέμισι χρόνια περίπου από την λήξη των αγώνων, φαίνεται ότι ως χώρα κινούμαστε στο ίδιο οπισθοδρομικό «μονοπάτι» σκέψης, αν και με κυβέρνηση «προοδευτική», ή μάλλον επιλεκτικά «προοδευτική»...
Η Υπουργός Παιδείας κα. Διαμαντοπούλου κατά τη διάρκεια ομιλίας της στη Βουλή (Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2009) μέσα σε όλα τα άλλα αναφέρει: «…Είχαμε πει πέρσι από αυτό το Βήμα ότι η Ελλάδα είναι εικοστή πέμπτη στις είκοσι επτά χώρες όσον αφορά τη χρήση της τεχνολογίας στο μάθημα και στην εκπαιδευτική διαδικασία. Και αυτό δε σημαίνει να βάλουμε κομπιούτερ στα σχολεία. Σημαίνει μια αλλαγή της προσέγγισης…. οι νέοι μας, τα παιδιά μας σε κάθε γωνιά της πατρίδας θα μπορούν να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες και τα ίδια μέσα που έχουν τα παιδιά σε όλη την Ευρώπη», ενώ η κα. Χρύσα Αράπογλου, βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ και μέλος των μορρφωτικών υποθέσεων της βουλής, την επόμενη μέρα (Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2009) μίλησε για την «ανάγκη επανάστασης του αυτονόητου» στη νέα πορεία της πατρίδας μας (εννοώντας την νέα διακυβέρνηση) χωρίς να διευκρινίζει αν σε αυτήν την «ανάγκη» ανήκει και αυτή της επανα-υιοθέτησης αρχαίων ρητών μας που αναφέρονται στη ποιότητα σκέψης και υγείας του ανθρώπου.
Ούτε λόγος φυσικά από την Υπουργό Παιδείας μας για την αρνητική πρωτιά μας στις είκοσι επτά χώρες της Ευρώπης όσον αφορά την παιδική παχυσαρκία. Ούτε λόγος από την Υπουργό Παιδείας σε όλη την ομιλία της, για την ανάγκη επιπρόσθετης ώρας και αναβάθμιση του μαθήματος της φυσικής αγωγής στο ελληνικό σχολείο ώστε να έχουν και τα δικά μας παιδιά τις ίδιες ευκαιρίες και τα ίδια μέσα που έχουν τα παιδιά σε όλη την Ευρώπη. Αντιθέτως, διαβάζω σε δημοσίευμα του ιστοχώρου (www.alfavita.gr) ότι ένα μεγάλο μέρος των περικοπών στις δημόσιες επιχορηγήσεις θα αφορά τον σχολικό αθλητισμό.
Προφανώς δεν γνωρίζει η κα. Υπουργός ότι το «πρώτα ο μαθητής» σημαίνει πρωτίστως πρώτα ο υγιής μαθητής, αυτός που θεωρεί την άσκηση, την υγιεινή του σώματος και τους κανόνες διατροφής εξίσου σημαντικά και αναπόσπαστα στοιχεία εκπαίδευσης όπως αυτή της χρήσης του ηλεκτρονικού υπολογιστή, της λογοτεχνίας και της λύσης μαθηματικών εξισώσεων.
Προφανώς δεν γνωρίζει η κυρία Υπουργός ότι το «πρώτα ο μαθητής» σημαίνει πρωτίστως, πλήρη υιοθέτηση συγκεκριμένης κουλτούρας από την ηγεσία του υπουργείου που λέει ότι: το μάθημα της Φυσικής Αγωγής είναι το μάθημα όλης της ζωής.
Θέμα επιλογής ή άγνοιας τελικά η απαξίωση αυτού του αρχαίου κεκτημένου ρητού της χώρας μας που σε άλλες αποτελεί «αμόνι σφυρηλάτησης» για την ανάδειξη υγειών κοινωνιών και δείκτη πολιτισμού; Το μόνο σίγουρο είναι ότι: Πίσω από κάθε νέο νομοσχέδιο του συγκεντρωτικού συστήματος της παιδείας μας που υποτίθεται ότι αφορά την βελτίωση της, υποβόσκει διαχρονικά μια καθαρά λογιστική «λογική» υπό τον μανδύα του «εξορθολογισμού» του συστήματος, που αναζητεί να υποκαταστήσει τον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα που υπάρχει μέχρι και σήμερα και που κρατήθηκε με αγώνες.
Η διαχρονική Κυβερνητική ανάγκη, για ανάδειξη βραχυπρόθεσμου αποτελέσματος (άραγε γιατί..) δεν αφήνει περιθώριο αισιοδοξίας για κάποιο στρατηγικό σχέδιο δράσης που θα αφορά την ανάκαμψη της σωματικής και ψυχικής υγείας του νεοέλληνα. Και αυτό διότι τα πιθανά αποτελέσματα ενός τέτοιου εγχειρήματος θα απαιτούσαν αρκετά χρόνια αναμονής από τους εμπνευστές του, υπόθεση δηλαδή που… δεν αφήνει «κέρδος».
Μετά το κατέβασμα λοιπόν του διακόπτη και το τέλος της λάμψης του «Αθήνα 2004», πεντέμισι περίπου χρόνια μετά, η πρωτιά στα παχύσαρκα παιδιά μέσα στην Ευρωζώνη μας ανήκει δικαιωματικά. Το κάπνισμα επίσης παραμένει στις πρωτιές μας και έχει προαχθεί σε εθνική μας συνήθεια, ενώ η αλόγιστη λήψη φαρμάκων για «ψύλλου πήδημα» έχει πάρει τη μορφή καραμέλας.
Όλη αυτή η απογοητευτική εικόνα της ποιότητας ζωής μας δεν αποτελεί φυσικά έκπληξη. Όταν στην ιεράρχηση των προτεραιοτήτων της διοίκησης μιας χώρας ο τομέας της Φυσικής Αγωγής και του Αθλητισμού παραμένει «εκτός λίστας» είτε λόγω άγνοιας είτε λόγω σχεδίου, τότε η πραγματική παρακμή του νεοέλληνα δεν βρίσκεται μακριά, είναι δίπλα μας.
Αντώνης Κεραμιδάς
Καθηγητής Φυσικής Αγωγής, Μ.Β.Α.
www.etad.gr
«Νικήστε τις αρρώστιες με γυμναστική και σπορ. Η φυσική άσκηση όχι μόνο προλαμβάνει, αλλά και θεραπεύει. Ειδικοί μάς καλούν να πούμε αντίο στα φάρμακα και να νικήσουμε τον διαβήτη, το έμφραγμα, την παχυσαρκία, ακόμη και την κατάθλιψη, με τη γυμναστική και τον αθλητισμό».
Δύο χώρες λοιπόν από δύο «άκρες» της Ευρώπης έρχονται να μας θυμίσουν αυτό που κάποτε σε αυτόν τον όμορφο τόπο κυριαρχούσε ως προτεραιότητα, ως προϋπόθεση για κάθε πετυχημένο σωματικό και πνευματικό έργο και ως βάση ευδαιμονίας. Το «Μέτρον Άριστον» του Κλεόβουλου και η «Μεσότητα» του Αριστοτέλη δεν θα μπορούσαν ποτέ να αποτελούν προσδιορισμοί Αρετής, απουσία του «Νους υγιής εν σώματι υγιεί» (Ισορροπία άσκησης και πνεύματος).
Φυσικά, για πολλούς που γνωρίζουν τα ευεργετικά οφέλη της σωματικής άσκησης όταν αυτά είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένου τρόπου ζωής, δεν αποτελούν έκπληξη τα δημοσιεύματα των παραπάνω ερευνών.
Η Πατρίδα μας είχε την ευκαιρία της να κινητοποιήσει τον νεοέλληνα προς μια τέτοια κατεύθυνση, αυτής της υιοθέτησης εκ νέου του αρχαίου μας ρητού, θέτοντας υπό νέα φιλοσοφία τον τρόπο και στάση ζωής του, μέσω ενός αντίστοιχου «Στρατηγικού Σχεδίου Δημόσιας Υγείας», αλλά δεν το έπραξε ποτέ. Η ιστορική αυτή δυνατότητα με αφορμή την διοργάνωση ενός μέγιστου αθλητικού θεσμού όπως είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες, χάθηκε για πάντα.
Το 2004 η χώρα μας είχε την τιμή (;) να διοργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες «Αθήνα 2004», δηλαδή, το κορυφαίο αθλητικό γεγονός που πραγματοποιείται κάθε τέσσερα χρόνια. Θα περίμενε κάποιος έπειτα από το σημαντικό αυτό γεγονός, ο αθλητισμός με την ευρύτερη έννοια στην πατρίδα μας να αποκόμιζε τα ανάλογα οφέλη από μια τέτοια φαντασμαγορική διοργάνωση με διαφημιστικές για τον αθλητισμό προεκτάσεις.
Κι όμως, τα μόνα οφέλη που υπήρξαν, αφορούσαν διάφορες πολυεθνικές εταιρίες οι οποίες μέσα σε ένα «χορό» εκατομμυρίων συνέχιζαν να κερδίζουν και μετά τους αγώνες και καλά έκαναν, αφού αυτή ήταν η δουλειά τους. Ο κύριος στόχος (έτσι νομίζαμε εμείς) δηλαδή η ανάδειξη του αθλητισμού, του Ολυμπιακού πνεύματος, του «Ευ αγωνίζεσθαι», της υγείας και διαφόρων άλλων παρελκόμενων του μεγαλύτερου αθλητικού γεγονότος, δεν επιτεύχθηκε ποτέ.
Θα περίμενε κανείς μετά το πέρας των αγώνων, τα γυμναστήρια και γήπεδα των αθλητικών συλλόγων όλων των αθλημάτων να γεμίσουν από μικρά παιδιά μιμούμενα τα κατορθώματα των Ελλήνων και όχι μόνον πρωταθλητών, που παρήλαυναν από τις οθόνες μας και τους καμαρώναμε ζωντανά στα πανάκριβα στάδια και αίθουσες που χτίστηκαν για τον σκοπό αυτόν.
Θα περίμενε κανείς, τα όμορφα και γυμνασμένα σώματα των αθλητών και ολυμπιονικών να αποτελέσουν κίνητρο για έναν υγιεινό τρόπο ζωής για πολλούς ανθρώπους, ακόμη και απόμακρους - διστακτικούς προς τον αθλητισμό.
Θα περίμενε κανείς μια νέα - επαναστατική αθλητική σχολική παιδεία και στάση ζωής με επιπρόσθετες ώρες στο σχολικό πρόγραμμα της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του μαθήματος της Φυσικής Αγωγής, με στόχο αυτή η Αγωγή να ακολουθεί τον άνθρωπο ως την ενηλικίωση.
Θα περίμενε κανείς μετά το πέρας των αγώνων την ουσιαστική αναβάθμιση του θεσμού των Αθλητικών Σχολείων, ώστε να αποτελέσει σημαντικό σκαλοπάτι και αναπόσπαστο κρίκο της αλυσίδας του πρωταθλητισμού.
Όποιος και αν περίμενε λοιπόν, έκανε λάθος. Η χώρα μας, αν και πέτυχε διοργανωτικά όπως λέγεται, αποδείχτηκε ανίκανη να διαχειριστεί ουσιαστικά τους αγώνες και να εκμεταλλευτεί - προβάλει τα οφέλη που απορρέουν από ένα τέτοιο σημαντικό «αθλητικό» γεγονός, αφού οι προτεραιότητες ήθελαν το κύριο βάρος όποιου οφέλους, να αφορά προϊόντα εταιριών που έδραξαν την ευκαιρία εκείνη την περίοδο.
Όχι μόνον ως χώρα δεν αποκομίσαμε οφέλη από το «πνεύμα του Ολυμπισμού» αλλά υποβαθμίσαμε και την ίδια την έννοια.
Τα γυμναστήρια και στάδια των αθλημάτων τραβούν από τότε απελπιστικά τον κατήφορο όσον αφορά των αριθμό των παιδιών που γυμνάζονται.
Το μάθημα της Φυσικής Αγωγής στο σχολικό πρόγραμμα παραμένει απελπιστικά υποβαθμισμένο ενώ αυτό της Ολυμπιακής Παιδείας, η θέσπιση του οποίου έδειχνε ότι διδαχτήκαμε κάτι, καταργήθηκε πλήρως.
Όσον αφορά τη στάση ζωής του νεοέλληνα προς την άσκηση και τις διατροφικές συνήθειες, η εικόνα του είναι απογοητευτική…
Οι συνεχείς και ραγδαίες μεταβολές που συντελούνται στο κοινωνικό περιβάλλον (πράγμα φυσικά που επηρεάζει την απόφαση για ενασχόληση ή όχι με τον αθλητισμό) μας βρήκαν στη κυριολεξία ανέτοιμους να εναρμονιστούμε (ως δείγμα έλλειψης στρατηγικής και τεχνογνωσίας) και να προσαρμοστούμε σε νέα δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί στην Ευρώπη αλλά και στον τόπο μας αναφορικά με τον αθλητισμό, τη Φυσική Αγωγή και όχι μόνον.
Σήμερα, πεντέμισι χρόνια περίπου από την λήξη των αγώνων, φαίνεται ότι ως χώρα κινούμαστε στο ίδιο οπισθοδρομικό «μονοπάτι» σκέψης, αν και με κυβέρνηση «προοδευτική», ή μάλλον επιλεκτικά «προοδευτική»...
Η Υπουργός Παιδείας κα. Διαμαντοπούλου κατά τη διάρκεια ομιλίας της στη Βουλή (Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2009) μέσα σε όλα τα άλλα αναφέρει: «…Είχαμε πει πέρσι από αυτό το Βήμα ότι η Ελλάδα είναι εικοστή πέμπτη στις είκοσι επτά χώρες όσον αφορά τη χρήση της τεχνολογίας στο μάθημα και στην εκπαιδευτική διαδικασία. Και αυτό δε σημαίνει να βάλουμε κομπιούτερ στα σχολεία. Σημαίνει μια αλλαγή της προσέγγισης…. οι νέοι μας, τα παιδιά μας σε κάθε γωνιά της πατρίδας θα μπορούν να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες και τα ίδια μέσα που έχουν τα παιδιά σε όλη την Ευρώπη», ενώ η κα. Χρύσα Αράπογλου, βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ και μέλος των μορρφωτικών υποθέσεων της βουλής, την επόμενη μέρα (Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2009) μίλησε για την «ανάγκη επανάστασης του αυτονόητου» στη νέα πορεία της πατρίδας μας (εννοώντας την νέα διακυβέρνηση) χωρίς να διευκρινίζει αν σε αυτήν την «ανάγκη» ανήκει και αυτή της επανα-υιοθέτησης αρχαίων ρητών μας που αναφέρονται στη ποιότητα σκέψης και υγείας του ανθρώπου.
Ούτε λόγος φυσικά από την Υπουργό Παιδείας μας για την αρνητική πρωτιά μας στις είκοσι επτά χώρες της Ευρώπης όσον αφορά την παιδική παχυσαρκία. Ούτε λόγος από την Υπουργό Παιδείας σε όλη την ομιλία της, για την ανάγκη επιπρόσθετης ώρας και αναβάθμιση του μαθήματος της φυσικής αγωγής στο ελληνικό σχολείο ώστε να έχουν και τα δικά μας παιδιά τις ίδιες ευκαιρίες και τα ίδια μέσα που έχουν τα παιδιά σε όλη την Ευρώπη. Αντιθέτως, διαβάζω σε δημοσίευμα του ιστοχώρου (www.alfavita.gr) ότι ένα μεγάλο μέρος των περικοπών στις δημόσιες επιχορηγήσεις θα αφορά τον σχολικό αθλητισμό.
Προφανώς δεν γνωρίζει η κα. Υπουργός ότι το «πρώτα ο μαθητής» σημαίνει πρωτίστως πρώτα ο υγιής μαθητής, αυτός που θεωρεί την άσκηση, την υγιεινή του σώματος και τους κανόνες διατροφής εξίσου σημαντικά και αναπόσπαστα στοιχεία εκπαίδευσης όπως αυτή της χρήσης του ηλεκτρονικού υπολογιστή, της λογοτεχνίας και της λύσης μαθηματικών εξισώσεων.
Προφανώς δεν γνωρίζει η κυρία Υπουργός ότι το «πρώτα ο μαθητής» σημαίνει πρωτίστως, πλήρη υιοθέτηση συγκεκριμένης κουλτούρας από την ηγεσία του υπουργείου που λέει ότι: το μάθημα της Φυσικής Αγωγής είναι το μάθημα όλης της ζωής.
Θέμα επιλογής ή άγνοιας τελικά η απαξίωση αυτού του αρχαίου κεκτημένου ρητού της χώρας μας που σε άλλες αποτελεί «αμόνι σφυρηλάτησης» για την ανάδειξη υγειών κοινωνιών και δείκτη πολιτισμού; Το μόνο σίγουρο είναι ότι: Πίσω από κάθε νέο νομοσχέδιο του συγκεντρωτικού συστήματος της παιδείας μας που υποτίθεται ότι αφορά την βελτίωση της, υποβόσκει διαχρονικά μια καθαρά λογιστική «λογική» υπό τον μανδύα του «εξορθολογισμού» του συστήματος, που αναζητεί να υποκαταστήσει τον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα που υπάρχει μέχρι και σήμερα και που κρατήθηκε με αγώνες.
Η διαχρονική Κυβερνητική ανάγκη, για ανάδειξη βραχυπρόθεσμου αποτελέσματος (άραγε γιατί..) δεν αφήνει περιθώριο αισιοδοξίας για κάποιο στρατηγικό σχέδιο δράσης που θα αφορά την ανάκαμψη της σωματικής και ψυχικής υγείας του νεοέλληνα. Και αυτό διότι τα πιθανά αποτελέσματα ενός τέτοιου εγχειρήματος θα απαιτούσαν αρκετά χρόνια αναμονής από τους εμπνευστές του, υπόθεση δηλαδή που… δεν αφήνει «κέρδος».
Μετά το κατέβασμα λοιπόν του διακόπτη και το τέλος της λάμψης του «Αθήνα 2004», πεντέμισι περίπου χρόνια μετά, η πρωτιά στα παχύσαρκα παιδιά μέσα στην Ευρωζώνη μας ανήκει δικαιωματικά. Το κάπνισμα επίσης παραμένει στις πρωτιές μας και έχει προαχθεί σε εθνική μας συνήθεια, ενώ η αλόγιστη λήψη φαρμάκων για «ψύλλου πήδημα» έχει πάρει τη μορφή καραμέλας.
Όλη αυτή η απογοητευτική εικόνα της ποιότητας ζωής μας δεν αποτελεί φυσικά έκπληξη. Όταν στην ιεράρχηση των προτεραιοτήτων της διοίκησης μιας χώρας ο τομέας της Φυσικής Αγωγής και του Αθλητισμού παραμένει «εκτός λίστας» είτε λόγω άγνοιας είτε λόγω σχεδίου, τότε η πραγματική παρακμή του νεοέλληνα δεν βρίσκεται μακριά, είναι δίπλα μας.
Αντώνης Κεραμιδάς
Καθηγητής Φυσικής Αγωγής, Μ.Β.Α.
www.etad.gr